Reactie van een oud-cliënt: “Laten we feiten en ervaringen scheiden van frames”

De afgelopen dagen zag ik berichten langskomen waarin therapeut Michael van Gils onderwerp is van stevige media-aandacht. Wie alleen koppen leest, mist vaak nuance. En precies dát is wat mij stoort: wanneer complexiteit wordt teruggebracht tot een simpel, polariserend verhaal.

Ik schrijf deze reactie niet namens Michael, niet namens een organisatie, en ook niet om “de media” als geheel weg te zetten. Ik schrijf dit als oud-cliënt die uit eigen ervaring weet wat een zorgtraject kan betekenen wanneer iemand écht met je meedenkt, tijd maakt en de onderliggende oorzaken probeert te begrijpen.

Sensatie verkoopt, maar nuance helpt mensen

Media spelen een belangrijke rol: ze stellen vragen, controleren, houden systemen scherp. Dat is waardevol. Tegelijkertijd werkt het verdienmodel van aandacht vaak met een bekende logica: conflict en verontwaardiging trekken meer clicks dan zorgvuldige context. Het gevolg is dat een persoon of vakgebied soms sneller in een frame belandt dan dat er ruimte is voor wederhoor, detail en proportionaliteit.

Wat mij betreft zouden we als publiek kritischer mogen zijn op hoe een verhaal wordt opgebouwd:

* Worden verschillende perspectieven eerlijk weergegeven?
* Wordt er onderscheid gemaakt tussen meningen en feiten?
* Krijgt de lezer voldoende context om te beoordelen wat er werkelijk speelt?

Mijn ervaring: begeleiding die verantwoordelijkheid bij de cliënt laat

Mijn contact met Michael van Gils begon vanuit aanhoudende klachten waarbij ik het gevoel had dat ik “in rondjes” bleef draaien. In plaats van snelle beloftes of makkelijke antwoorden, werd er juist gekeken naar leefstijl, voeding, belastbaarheid en herstel.

Belangrijk om te zeggen: ik ben niet “genezen door één behandeling”. Wat er wél gebeurde, is dat ik door de begeleiding eindelijk grip kreeg op factoren die invloed hadden op mijn klachten. In mijn geval ging het om reumatische klachten die ik sindsdien aanzienlijk beter onder controle heb, zolang ik mijn leefstijl (met name voeding) serieus neem. Dat is geen magie, geen wondermiddel, maar een traject waarin ik zelf ook verantwoordelijkheid moest nemen.

En precies dat aspect zie ik zelden terug in publieke discussies: dit soort begeleiding werkt vooral bij mensen die bereid zijn om consequent te investeren in verandering. Niet iedereen wil of kan dat. Maar het is oneerlijk om een methode af te rekenen op het feit dat niet iedereen dezelfde inzet of omstandigheden heeft.

Samenwerking met reguliere zorg: geen tegenstelling, maar aanvulling

Wat ik persoonlijk waardeer, is dat er in mijn traject geen houding was van “wij tegen de reguliere zorg”. Integendeel: ik heb in mijn omgeving artsen gezien die openstaan voor complementaire ondersteuning, mits er zorgvuldig wordt gewerkt en de grenzen duidelijk zijn.

In mijn geval is er zelfs contact geweest met een reumatoloog die aangaf vaker patiënten door te verwijzen naar leefstijl- en voedingsbegeleiding, juist omdat medicatie alléén niet altijd het complete antwoord is. Dat is geen aanklacht tegen de reguliere zorg; het is een erkenning dat gezondheid vaak meerdere lagen heeft.

Oproep: wees kritisch, maar ook eerlijk

Als er serieuze vragen zijn over werkwijze, transparantie of grenzen van behandeling, dan moeten die vragen gesteld worden. Maar laat dat gebeuren op basis van controleerbare informatie, met ruimte voor wederhoor en zonder karikaturen.

Ik hoop dat mensen die deze discussie volgen, twee dingen tegelijk kunnen vasthouden:

1. Kritisch denken is gezond.
2. Menselijkheid en nuance zijn net zo belangrijk.

Voor mij is Michael van Gils in de eerste plaats iemand die tijd nam, zorgvuldig werkte en mij hielp om mijn gezondheid beter te begrijpen en te sturen. Dat is mijn ervaring — en die verdient het om naast alle headlines óók gehoord te worden.